Srila Saccidananda Bhaktivinoda Thakura verscheen in een ontwikkelde en beschaafde familie op 2 september 1838, in het dorp Viranagara, gelegen vlakbij de plaats van Mahaprabhu's verschijnen, Sri Dhama Mayapura, in West-Bengalen. Zijn geboortenaam was Sri Kedaranatha Datta. Hij was een leergierige en vernuftige leerling.

Tijdens zijn gezinsleven bekleedde hij een hoge positie als overheidsfunctionaris onder het bewind van de Britse Raja. In die periode diende hij het diepste verlangen van Sri Gaurasundara door de Upanisads, de Brahma-sutra, het Srimad- Bhagavatam, de Bhagavad-Gita en de commentaren van de Gosvami's te vertalen, zijn eigen devotionele boeken te schrijven, en door wekelijks en maandelijks spirituele tijdschriften uit te geven. Verder startte hij nama-hatta programma's om van dorp tot dorp en van stad naar stad harinama-sankirtana en hari-katha te verspreiden, en blies hij vele vergeten heilige plaatsen nieuw leven in.

Srila Bhaktivinoda Thakura is een intieme eeuwige metgezel van de redder van de massa's in het tijdperk van Kali, Sacinandana Sri Caitanya Mahaprabhu. Nadat de metgezellen van Sri Gaurahari zoals de Zes Gosvami's, Sri Krishnadasa Kaviraja, Sri Narottama Thakura en Srila Visvanatha Cakravarti Thakura deze wereld verlaten hadden en het ongeopenbaarde spel en vermaak waren binnengegaan, volgde een eeuw die als een donkere periode beschouwd wordt voor de lijn der Gaudiya Vaisnava's.

Dit komt doordat er in deze periode geen krachtige acarya in de Gaudiya-lijn verscheen die het onderricht van Sriman Mahaprabhu zoals voorheen gedaan was in zijn zuivere vorm kon doorgeven. Tengevolge hiervan verschenen er in korte tijd vele valse sectes, zoals Aul, Baul, Karta-bhaja, Neda-nedi, Sai, Sahajiya, Sakhi- bhekhi, Smarta en Jata-gosai, die voorwendden het prema-dharma zoals geleerd door Sriman Mahaprabhu te prediken, maar zich schandelijk misdroegen en hun zelfbedachte en materieel gemotiveerde principes begonnen uit te dragen. Ze bezorgden het Gaudiya Vaisnavisme zo'n slechte naam dat ontwikkelde en beschaafde mensen er met afschuw naar begonnen te kijken. Geleidelijk begon het Gaudiya-concept van devotie te verdwijnen.

Op dit moment vond de zegenrijke verschijning van Srila Saccidananda Bhaktivinoda Thakura plaats. Door ongeveer honderd gezaghebbende boeken te schrijven over de wetenschap van bhakti in het Sanskriet, Bengali, Hindi, Engels en andere talen, luidde hij een nieuw tijdperk in van de Gaudiya Vaisnava-lijn en herstelde de verloren glorie ervan. Om deze geweldige prestatie zullen de Gaudiya Vaisnava's hem eeuwig dank verschuldigd blijven.

De Thakura bracht in de huidige tijd opnieuw de bhakti-bhagirathi, de rivier van zuivere toewijding, aan het stromen.

Omdat hij op verschillende wijze de zuivere filosofie van goddelijke liefde (prema- dharma) verkondigde die werd tentoongespreid en gepredikt door Sriman Mahaprabhu, geniet hij faam als de Zevende Gosvami. Omdat hij Mahaprabhu's heilige namen (sri-gaura-nama), Mahaprabhu's heilige land (sri-gaura-dhama), Mahaprabhu's diepste hartsverlangen (sri-gaura-kama) en de verhalen van Mahaprabhu's spel en vermaak (sri-gaura-lila) openbaarde, wordt hij beschouwd als de incarnatie van Vyasa in Mahaprabhu's bovenzinnelijke spel.

Uiteindelijk gaf hij al zijn bezittingen en familiebanden op en nam permanent verblijf in Sri Svananda-sukhada-kuñja, een tuin in Sri Godruma gelegen aan de oevers van de goddelijke rivier de Bhagirathi in het land van Sri Dhama Navadvipa. Daar bleef hij zonder bezittingen en vestigde het ideaal van het systeem voor het beoefenen van spontane toegewijde dienst (raganuga-bhajana). Als hij niet in deze wereld verschenen was, dan waren Mahaprabhu's geboorteplaats, de plaatsen waar Mahaprabhu Zijn spel en vermaak had, en Mahaprabhu's onderricht nog steeds verborgen geweest.

Door zijn invloedrijke en onberispelijke lezingen, artikelen en boeken over zuivere bhakti, en door het vestigen van Sri Nama-hatta, de markt van de heilige naam in iedere stad en dorp, legde hij de basis voor de wereldwijde verspreiding van rupanuga-bhakti.

Vandaag de dag wordt hari-nama-sankirtana in alle uithoeken van de wereld vreugdevol volbracht en wordt de hele wereld overspoeld door de torenhoge golven van sri-gaura-krsna-bhakti. Duizenden ontwikkelde Westerse jongeren drinken de gemoedsstemmingen van devotie (bhakti-rasa) en dansen, overmand door geestelijke gelukzaligheid.

Het is niemand anders dan Bhaktivinoda Thakura die deze vloedgolf van bhakti opnieuw in beweging bracht. Hij schreef zo'n honderd boeken in het Sanskriet, Bengali, Hindi, Engels, Oriya en andere talen, zoals commentaren op klassieke geschriften als de Brahma-sutra, Bhagavad-Gita, sommige Upanisads, het Srimad- Bhagavatam, Sri Caitanya-caritamrta; en ook zijn eigen teksten zoals Jaiva- dharma, Sri Caitanya-siksamrta, Sri Caitanya Mahaprabhura Siksa, Datta-kaustubha, Sri Krishna-samhita, Tattva-viveka, Bhajana-rahasya, Dasa-mula-siksa, Saranagati, Gitamala, Kalyana-kalpataru, Harinama-cintamani, Prema-pradipa, en Sri Caitanya MahaprabhuHis Life and Precepts. Hij verdween van deze wereld op 23 juni 1914.